ΤΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ ΜΙΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ… (ΜΕΡΟΣ Α')

ΤΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ ΜΙΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ… (ΜΕΡΟΣ Α')

Μελετώντας τη διδασκαλία της χριστιανικής θρησκείας, όχι μόνο εμφανίζονται κενά, αντιφάσεις και μεγάλα ερωτηματικά, αλλά προκύπτουν παραλογισμοί, με τη διδασκαλία και το δόγμα να έρχονται σε άμεση αντίφαση με την κοινή λογική ...

Η θρησκεία ανέκαθεν συγκρούονταν με την επιστήμη αφού αυτά που διδάσκει η πρώτη αναιρούν αυτά που αποδεικνύει η δεύτερη και το αντίστροφο. Η εκκλησία διδάσκει πως από ένα ζεύγος ανθρώπων, τους πρωτόπλαστους Αδάμ και Εύα, προήλθε το ανθρώπινο γένος. Σύμφωνα με τη βιολογία όμως αν προερχόμασταν από ένα ζευγάρι ανθρώπων οι ομάδες αίματος θα έπρεπε να είναι δύο και όχι οχτώ όπως πραγματικά συμβαίνει.

Η θρησκεία δε δέχεται σε καμία περίπτωση την εξέλιξη διδάσκοντας πως ο άνθρωπος παραμένει ο ίδιος έτσι όπως ακριβώς τον πρωτοδημιούργησε ο Θεός, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Ακόμα λοιπόν κι αν δεχθούμε πως προερχόμαστε από ένα ζευγάρι ανθρώπων, αφού προέκυψαν νέες ομάδες αίματος από την αναπαραγωγή, ο άνθρωπος εξελίχθηκε βιολογικά. Συνεπώς από τα παραπάνω προκύπτει πως η θρησκεία κάπου έχει λάθος, ή δεν προήλθαμε από ένα ζεύγος ανθρώπων ή ο άνθρωπος όντως εξελίσσεται, ή και τα δύο.

Μένοντας στο θέμα των πρωτόπλαστων προκύπτει ένα ακόμα παράλογο όπου έχει να κάνει με την αιμομιξία που μοιραία επήλθε ώστε να πολλαπλασιαστεί το ανθρώπινο γένος. Με την εκκλησία να έχει τοποθετήσει την αιμομιξία πολύ ψηλά στη λίστα με τις αμαρτίες αναρωτιόμαστε πως είναι δυνατόν τότε να μην ήταν αμαρτία ενώ τώρα να είναι. Η συνήθης απάντηση που έχω λάβει κατά καιρούς, σε συζητήσεις μου σχετικά με αυτό το ζήτημα από ιερείς και θεολόγους, είναι πως με τη δύναμη του Θεού η αιμομιξία τότε δεν αποτελούσε αμάρτημα. Δηλαδή ο Θεός τότε ευλόγησε μια πολύ αμαρτωλή πράξη ενώ στη συνέχεια την καταδίκασε ως μέγα αμάρτημα. Έτσι παρατηρούμε ένα φαινόμενο κατά το οποίο ο Θεός δεν καταδικάζει την αιμομιξία στην περίπτωση των πρωτόπλαστων ενώ αργότερα αλλάζει γνώμη ονομάζοντας την πράξη αυτή μεγάλη αμαρτία. Ή αλλιώς κάνει μια μεγάλη εξαίρεση ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να πολλαπλασιαστεί. Και γεννιέται το μεγάλο ερώτημα: Δεν υπήρχε άλλος τρόπος; Ένας παντοδύναμος Θεός δεν είχε μια άλλη λύση ώστε να μην σκανδαλίζεται ο άνθρωπος που μελετά μια θρησκεία και να μην προκύπτει ένα τόσο μεγάλο παράλογο;

Ερχόμαστε τώρα στο προπατορικό αμάρτημα. Εφόσον ο Θεός είναι παντογνώστης ήξερε από πριν πως ο άνθρωπος θα διέπραττε το προπατορικό αμάρτημα. Παρόλα αυτά οι πρωτόπλαστοι τοποθετηθήκαν στον παράδεισο και αφού ο Θεός τους είπε να μη φάνε τον απαγορευμένο καρπό, εκείνοι το έκαναν μετά από την προτροπή του Σατανά που τρύπωσε στο βασίλειο του Θεού. Τα παράλογα που προκύπτουν εδώ είναι πολλά. Με το Θεό να γνωρίζει πως οι πρωτόπλαστοι θα έτρωγαν από το δέντρο της γνώσης και θα έχαναν τον παράδεισο δεν υπήρχε κανένας λόγος να τοποθετηθούν εκεί στην αρχή. Επίσης αφού ο άνθρωπος είναι το τελειότερο και αγαπημένο δημιούργημα του Θεού, πλασμένο κατ'; εικόνα και καθομοίωσιν, δημιουργήθηκε τελικά «ελαττωματικό» από την αρχή αφού ενέδωσε στον πειρασμό και έχασε τον παράδεισο. Ακόμη όμως κι αν δεχθούμε πως υπήρχε ένα σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο, αφού ο Θεός είναι παντογνώστης, ήξερε από πριν τι θα γίνει άρα δημιούργησε τον άνθρωπο ακριβώς για να διαπράξει το προπατορικό αμάρτημα, να χάσει τον παράδεισο, και μέσα από τις δοκιμασίες του και τη ζωή στη γη να τον ξανακερδίσει. Αν ισχύει όμως αυτό πού είναι η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου; Οι πρωτόπλαστοι υποτίθεται πως είχαν την ελευθερία της επιλογής όμως αφού ο Θεός γνώριζε τι θα γίνει, σημαίνει πως τους έπλασε για να αμαρτήσουν άρα δεν είχαν την ελεύθερη βούληση γιατί αν την είχαν ο Θεός δεν θα έπρεπε να είναι παντογνώστης και δεν θα ήξερε εκ των προτέρων τι θα αποφασίσει ο άνθρωπος.

Τέλος, παράλογο χαρακτηρίζεται το γεγονός πως επειδή οι πρωτόπλαστοι διέπραξαν το προπατορικό αμάρτημα όλες οι επόμενες γενναίες των ανθρώπων πληρώνουν το λάθος αυτών των δύο. Δηλαδή ο Αδάμ και η Εύα είχαν την ευκαιρία να παραμείνουν εξαρχής στον παράδεισο χωρίς να χρειαστεί να εκδιωχτούν από εκεί, μένοντας για πάντα στο βασίλειο του Θεού μαζί του, ενώ όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι, εξαιτίας των πρωτόπλαστων, είναι αναγκασμένοι να ζήσουν στη Γη, να δοκιμαστούν και μόνο μεταθάνατον να κερδίσουν την αιώνια βασιλεία των ουρανών εφόσον κριθούν άξιοι ...  (danismeno)